Sen, taa bastan

sen, taa bastan
yitirilen sevgili, hiç karşılaşılmayan,
bilmem hangi sesler hoşuna gider senin.
ben artık,geleceğin dalgası kabarırken,
ben artık,geleceğin dalgası kabarırken,
görmeye çalışmam seni.bendeki en büyük
görüntüler, denenmiş uzak manzara,
kentler ve kuleler ve köprüler ve beklenmedik
dönemeçleri yolun
ve bir zamanlar tanrılarla örülmuş
toprakların gücü:
yükselirler içimde anlatmak için
hep kaçınan seni.

ah,bahçelersin sen,
ah, böylesi bir umutla
seyrettim onları. kır evinde
bir açık pencere,-ve sen neredeyse attın adımını
bana doğru dalgın. sokaklar buldum,
daha yeni yürümüştün onlarda sen;
bazen de esnaf dükkanlarındaki aynaların
senden başları dönerdi hala, ve irkilip geri verirlerdi
apansız görüntümü. kim bilir,aynı kuş muydu
ikimizin içinde oten,ayrı ayrı
dün akşam?

rainer maria rilke